ท่าเรือราชวงศ์

จากท่าเรือขึ้นมา ก็จะพบกับถนนราชวงศ์ที่ตัดผ่าน โดยมีตลาดสำเพ็งและตลาดพาหุรัดที่เป็นตลาดเก่าแก่แห่งหนึ่งอยู่บริเวณใกล้เคียง หากเดินตรงไปสักเล็กน้อย แล้วเลี้ยวซ้ายก็จะพบกับถนนทรงวาด โ ดยปากซอยก็จะมีรถเข็นเล็กๆขายขนมจีบ ที่ชื่อว่าร้าน “ขนมจีบอาเหลียง” ตั้งอยู่หน้าเซเว่น
ซึ่งเป็นขนมจีบที่มีชื่อเสียงในย่านนี้ ขายมาเป็นรุ่นที่ 3 เดิมทีนั้นจะมีอาแปะคนหนึ่งเข็นขายอยู่เป็นประจำบนถนนทรงวาด แต่ภายหลังจึงให้ลูกหลานมาขายต่อ โ ดยตั้งรถเข็นอยู่ที่หน้าปากซอยจนถึงปัจจุบัน โดยตัวขนมจีบนั้นจะเป็นขนมจีบไส้หมูลูกละ 3 บาท และขนมจีบไส้กุ้งลูกละ 5 บาท โ ดยนึ่งในหม้อนึ่งทองเหลือง เมื่อกินขนมจีบเข้าไปก็จะสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แทรกซึมอยู่ข้างใน รวมทั้งรสชาติของไส้ขนมจีบที่
ถือว่ากลมกล่อมและลงตัวเลยทีเดียว โดยทานคู่กับกระเทียม ซอสเปรี้ยว และพริกสูตรเด็ดของทางร้าน

ออกจากร้านนี้แล้วเดินถัดไปอีกเล็กน้อยก็จะเจอสถานที่ที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งคือศาลเจ้าเล่าปุนเถ้า
กง โดยศาลแห่งนี้ถือเป็นสถานที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งของชาวไทยเชื้อสายจีนในย่าน
นี้ โ ดยมักจะมาสักการะและขอพรเพื่อให้กิจการค้าขายเจริญรุ่งเรือง ซึ่งด้านหลังศาลเจ้าก็จะเป็นที่ตั้งของ
โรงเรียนเผยอิง ที่ในอดีตเคยเป็นโรงเรียนสอนภาษาจีนที่แรกๆของย่านนี้ แต่ปัจจุบันได้แปลงสภาพมา
เป็นโรงเรียนสามัญศึกษาเหมือนโรงเรียนทั่วไป

ส่วนซอยข้างๆรั้วศาลเจ้าแห่งนี้นั้นก็สามารถเดินทะลุไปยังตลาดสำเพ็งได้ โดยของที่ขายส่วน
ใหญ่ก็จะเป็นสินค้าที่คนจีนในไทยมักบริโภค เช่น ยาสมุนไพรจีน กระเพาะปลา ใบชา และของตากแห้ง
เป็นต้น รวมถึงร้านค้าขายส่งข้าวของเครื่องใช้สมัยใหม่ เช่น ของเล่น สินค้าแฟชั่น เป็นต้น

และเมื่อเดินตรงไปอีกเรื่อยๆ ก็จะเจอแยกวงเวียนเล็กๆ ซึ่งสามารถแยกไปถนนเยาวราช ตลาดสำเพ็ง หรือถนนเจริญกรุงในย่านตลาดน้อยได้ บริเวณใกล้เคียงที่สำคัญแถวนี้ก็จะมีวัดสัมพันธวงศาราม
หรือชาวบ้านแถวนั้นเรียกว่า วัดเกาะ เนื่องจากในอดีตมีคูคลองล้อมรอบเชื่อมต่อจากแม่น้ำเจ้าพระยา ,วัดปทุมคงคาราชวรวิหาร เดิมมีชื่อว่าวัดสำเพ็ง (ตามชื่อถนนหน้าวัด) ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 1
พระราชทานนามใหม่ว่า “วัดปทุมคงคา” โดยคาดกันว่าวัดแห่งนี้น่าจะสร้างตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยภายในวัดปทุมฯก็จะมีการตกแต่งแบบสถาปัตยกรรมไทย แต่ที่พิเศษก็คือมีการผสมผสานวัฒนธรรมจีนเข้าไปผสมด้วย เช่น ภาพวาดขุนพลจีนหรือสิงโตบนบานประตูวัด หรือ ตั้งตัวตุ๊กตาจีนหรืออับเฉาไว้รอบๆ
อุโบสถ เป็นต้น นับเป็นการผสมผสานระหว่างความเป็นไทยและความเป็นจีนได้อย่างลงตัว

ส่วนบริเวณใกล้ๆวัดปทุมฯ ก็ยังศาลเจ้าที่คนส่วนใหญ่มักจะมองไม่ค่อยเห็น หากไม่สังเกต เพราะ ป้ายของศาลเจ้าเล็กมาก นั่นก็คือศาลเจ้าแม่ทับทิมในตรอกเล็กๆ และ บริเวณถนนสำเพ็งหรือภนนทรงวาดที่ตัดผ่านหน้าวัด ก็จะเป็นแหล่งค้าอะไหล่รถยนต์เก่าหรือที่คนจีนเรียกว่าย่านเซียงกง ซึ่งเป็นย่านที่เชื่อมต่อกับย่านเซีงกงในชุมชนตลาดน้อย สามารถเดินทะลุตรอกซอกซอยไปมาหาสู่กันได้ ซึ่งสะท้อนให้เห็นความสามัคคีและการอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืนระหว่างชาวจีนหลากหลายกลุ่ม ได้แก่ จีนฮกเกี้ยน จีนแต้จิ๋ว จีนแคะ รวมถึงจีนอื่นๆ ที่เข้ามาตั้งรกรากในย่านนี้ , ชาวไทย และชาวมุสลิมที่ประกอบธุรกิจอัญมณี ทำให้เกิดการหล่อหลอมวัฒนธรรมหลากหลายเชื้อชาติ ประกอบกับชาวบ้านในย่านนี้ต่างให้
ความช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ดูเป็นมิตร และมีปฏิสัมพันธ์กัน